İki kedi ve bir golden retriever ile aynı evi paylaşıyorum. İlk taşındığımızda krem rengi keten bir koltuk almıştım; üç ay sonra o koltuk hem tırmık izleriyle hem de tüylerle kaplandığı için üzerine kılıf geçirmek zorunda kaldım. O gün anladım ki hayvan dostu ev dekorasyon demek zevkten vazgeçmek değil, doğru malzemeyi baştan seçmek demek. Aşağıda kendi evimde deneyip yanıldığım, sonunda işe yarayan bir sırayı adım adım anlatıyorum.
Dekorasyona başlamadan önce bir hafta boyunca hayvanınızın evde nereye oturduğunu, nereden geçtiğini, hangi pencereden dışarı baktığını gözlemledim. Kedilerim gün boyunca salonun güneş gören köşesinde, köpeğim ise kapıya bakan koridor girişinde yatıyordu. Bu rotayı bilmek, halıyı nereye sermeyeceğinizi ve vazoyu hangi sehpaya koymayacağınızı baştan söylüyor. Alan kullanımı ve mobilya yerleşimi konusunu ayrıntılı ele aldığımız rehberdeki ölçü mantığını burada da kullanabilirsiniz: geçiş yolları en az 70-80 cm kalsın.
En büyük fark kumaşta oluşuyor. Denediklerim arasında en dayanıklısı sıkı dokunmuş mikrofiber oldu; tırnak dokuya girip iplik çekmiyor, tüy yüzeyde kalıyor ve rulo ile kolayca alınıyor. Keten ve bukleyi ise evde hayvan varsa hiç önermem, ilmekler tek tırmıkta patlıyor. Deri şık duruyor ama köpek tırnağı çizik bırakıyor; ben orta tonlu, damarlı bir kumaş tercih ettim çünkü desenli yüzey hem tüyü hem lekeyi gizliyor.
| Malzeme | Tırmığa dayanım | Temizlik |
|---|---|---|
| Mikrofiber | Yüksek | Nemli bez yeterli |
| Kanvas / duck bez | Yüksek | Kılıf yıkanabilir |
| Keten, buklet | Düşük | İplik çeker |
| Kadife (kısa hav) | Orta | Tüy yapışır |
Duvardan duvara halı yerine yıkanabilir kilim ve makine halısı kullanıyorum. Kedim bir kez bir kilime kustuğunda o parçayı söküp makineye attım, iş yarım saatte bitti. Altına kaymaz ped koymak da önemli; köpeğim koşarak dönüş yaptığında halı kaymıyor, hem o hem ben düşmüyoruz. Sert zeminlerde lüks vinil ya da iyi verniklenmiş laminat, parkeye göre çok daha affedici oluyor.
Kedi tırmalayacak, bu değişmez. Mesele nereyi tırmalayacağı. Koltuğun tam yanına, pencere kenarına ahşap gövdeli ve sisal sarımlı bir dikey tırmalama koydum; iki gün sonra koltuğa dokunmayı bıraktı. Rengini duvar tonuyla uyumlu seçtiğim için de göze batmıyor. Aynı mantık köpek yatağı için de geçerli: siyah kadife bir yatak yerine, salondaki yastıklarla aynı renk aileden bir yatak aldım, mekân dağınık görünmüyor.
Kırılabilir aksesuarları, mumları ve saksıları göz seviyesinin üstüne taşıdım. Duvara monte raflar burada çok işime yaradı; hem duvar tasarımı adına dolu bir yüzey oluştu hem de vazolar güvende. Kedilerin tırmanma ihtiyacını da yine duvar rafıyla çözdüm: alt sıra onların, üst sıra benim.
Bu adımı atlamayın. Zambak, difenbahya, sarmaşık gibi yaygın iç mekân bitkileri kedi ve köpek için zehirli. Ben areka palmiyesi, kalatea ve hasır yaprak gibi güvenli türlere geçtim. Ayrıca saksı toprağını dekoratif taşla kapattım; köpeğim toprağı eşelemeyi bıraktı.
Mama kaplarını mutfağın bir köşesine, kenarlı bir tepsi üstüne aldım; taşan su parkeye gitmiyor. Kedi kumunu ise yan tarafı kesilmiş bir dolabın içine yerleştirdim. Dışarıdan bakan onun bir konsol olduğunu düşünüyor. Havalandırmayı unutmamak şartıyla bu çözüm evin görüntüsünü çok değiştirdi.
Yerde duran lambader kabloları köpek yavrusu için oyuncak, kedi için av. Kabloları spiral kablo düzenleyiciyle topladım, prizleri mobilya arkasına aldım. Sarkan uzun perde ipleri yerine ağırlıklı, kısa çekme mekanizması kullandım.
Haftada iki kez tüy rulosu, ayda bir kılıf yıkama, enzimli temizleyiciyi mutlaka evde tutmak. Enzimli ürün, normal deterjanın çözmediği koku molekülünü parçalıyor; aynı yere tekrar tuvalet yapma alışkanlığı bu sayede kırılıyor.